Ośrodek Szkoleniowo — Naukowy OIL / 2020

Ośrodek został zrealizowany, by zapewniać stałe szkolenie i podnoszenie kwalifikacji lekarzy, adekwatne do dynamicznego rozwoju nauk medycznych i zmieniających się form dydaktycznych. Elastyczna przestrzeń umożliwia prowadzenie wykładów, warsztatów, pracy w małych grupach, prezentacji multimedialnych i zajęć symulacyjnych, a także sprzyja nieformalnym spotkaniom i wymianie doświadczeń. Przestrzenie podziału modułowego i mobilne przegrody pozwalają na szybkie przekształcenia układu od jednej sali do sześciu niezależnych pomieszczeń oraz płynną obsługę konferencji, bankietów i wystaw.

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zakłada ochronę charakteru dzielnicy Aniołki. W większości przedwojenna zabudowa willowa o gabarytach ok. 20x20m w rzucie i 12m wysokości zanurzona jest w zielonym baldachimie starych drzew. Wąskie, obsadzone szpalerami drzew ulice i chodniki przylegające ściśle do ogrodzeń nie pozwalają na wydzielanie zatok postojowych. Budynków o większej kubaturze jest niewiele. Do wyjątków należą obiekty Gdańskiego Uniwersytetu Medycznego. W dzielnicy stosunkowo mało jest otwartych przestrzeni publicznych i usług innych niż medyczne. To właśnie było powodem decyzji o pozostawieniu części terenu Ośrodka Szkoleniowego Okręgowej Izby Lekarskiej w Gdańsku jako przestrzeni ogólnodostępnej.

Bryła główna to wolnostojący, osiowy pawilon z całkowicie przeszklonym, jednoprzestrzennym parterem i częścią hotelową powyżej. Płaska, tradycyjnie wypalana dachówka ceramiczna płynnie przechodzi z dachu na ściany, które stykają się z gruntem tylko punktowo — co wysmukla sylwetę i podkreśla lekkość nadwieszonej formy. Światłocieniowa faktura poziomych pasm dachówki akcentuje horyzontalny rytm i jednorodność materiałową.

Kontrapunktem jest mniejszy pawilon, w którym ceglana okładzina ściany „przechodzi” na dach: powstaje zwarty, monolityczny blok ceramiczny ujęty perforowanym murem — rama dla hortus conclusus. Tak ukształtowany duet brył tworzy spójną, czytelną kompozycję materialną. W Gdańsku — pozbawionym lokalnych złóż kamienia budowlanego — tradycyjnie dominowały cegła i dachówka. Projekt świadomie rozwija ten lokalny idiom: ceramika staje się głównym tworzywem, stosowanym w różnych fakturach na obu pawilonach i w strukturalnym murze ogrodu.

Obydwa obiekty zaprojektowano jako skorupy żelbetowe. Nad parterem w sali głównej zastosowano zespolone przekrycie stalowo-betonowe oparte na stalowych kratownicach, które tworzą przełazową przestrzeń dla instalacji (HVAC, oświetlenie, nagłośnienie) z łatwym serwisem i modularnym rozdziałem mediów. Poniżej pasa kratownic zaprojektowano ażurowy sufit z pionowych paneli akustycznych stanowiących również dyfuzor światła ze świetlików ulokowanych w atrium na poddaszu. Ściany parteru pozostawiono w technologii betonu architektonicznego, kontynuowanego na posadzkach i tarasach. Rozwiązania te zapewniają dużą podatność na zmiany wyposażenia i konfiguracji sal.

Kompozycję terenu tworzy zespół ogrodów o różnej dostępności: ogrody otwarte przy ulicach (otulina zieleni), wnętrze ogrodowe z tarasami sal i restauracji oraz hortus conclusus — intymny, żwirowo-skalny ogród z ziołami leczniczymi, nawiązujący atmosferą do klasztornych wirydarzy. Przestrzenie te spajają budynki i stanowią tło dla życia ośrodka: wydarzeń, przerw kawowych i spotkań środowiska medycznego. Znaczny udział zieleni w założeniu nawiązuje do charakteru dzielnicy Aniołki — wyjątkowego miejsca na mapie Gdańska.

Cały parter potraktowano jako wolną od podpór, dzieloną mobilnie przestrzeń łączącą sale szkoleniowe, restaurację i foyer. Tarasy otwierają się bezpośrednio na ogrody, sprzyjając integracji uczestników i nieformalnym dyskusjom po zajęciach.

Korytarze prowadzące do pokoi hotelowych okalają wewnętrzne atrium ukształtowane jako kompozycja traw ozdobnych, stale zmieniająca się w trakcie sezonu. Każdy pokój posiada niewielki balkon; część wspólna i kontrola dostępu pozwalają na funkcjonowanie strefy także po godzinach wydarzeń.

W toku realizacji strefę fitness przeniesiono w całości do podziemia (z wygodnymi, zadaszonymi dojściami z parkingu i hotelu). Dzięki temu „spektakularne piętro” mniejszego pawilonu przeznaczono na „Aeropag” — klub dla lekarzy: miejsce spotkań i swobodnej wymiany myśli pomiędzy uczestnikami szkoleń oraz lokalną społecznością medyczną. Zmiana wzbogaciła program ośrodka, zachowując wszystkie zasadnicze założenia architektoniczne koncepcji: dualną kompozycję brył, logikę ceramicznych okładzin i układ ogrodów.