Dom Nieheblowany / 2017

Drewno towarzyszy architekturze od wieków, pełniąc funkcję zarówno konstrukcyjną, jak i dekoracyjną. W przypadku domu w Bobrownikach podejście do tego surowca zostało sprowadzone do jego najbardziej pierwotnej formy. Obróbka materiału na okładziny ścienne została ograniczona do minimum – jedynym wykorzystanym narzędziem była piła tartaczna. Świadomie zrezygnowano z tradycyjnego sortowania, wykorzystując pełen przekrój surowca, w tym deski z oflisem.

Powierzchnie elewacji pozostawiono nieoheblowane. Ta decyzja, choć początkowo budziła obawy inwestora przyzwyczajonego do idealnie gładkich, „katalogowych” wykończeń, stała się fundamentem tożsamości budynku. Tarcica nie została poddana impregnacji ani malowaniu. Pozostawione naturze drewno pod wpływem słońca, deszczu i wiatru zaczęło się szybko patynować, przeobrażając się z surowej jasności w szlachetny, głęboki odcień brązu. W ten sposób proces starzenia materiału stał się integralną częścią architektury.

Budynek składa się z dwóch niezależnych brył usytuowanych szczytowo względem drogi dojazdowej. Pomiędzy nimi zaprojektowano szklany łącznik, który pełni funkcję przedsionka wejściowego i wizualnie odciąża kompozycję. Charakterystycznym zabiegiem jest zróżnicowanie kątów nachylenia dachów: bryła garażu jest niższa i bardziej horyzontalna, podczas gdy część mieszkalna zyskuje strzelistą, dynamiczną sylwetkę.

Różnorodność przejawia się także w samym sposobie montażu drewna:

Bryła garażu: Deski ułożono poziomo, nawiązując do klasycznego sidingu, jednak z zachowaniem nieregularnej, „oflisowej” krawędzi. Surowość elewacji przełamują metalowe narożniki, które niczym ramy porządkują organiczne formy w geometryczne ryzy.

Część mieszkalna: Zastosowano układ naprzemienny – deski kładzione płasko oraz na sztorc. Uzyskano w ten sposób rzeźbiarską, trójwymiarową fakturę. Elewacj reaguje na każdą zmianę oświetlenia; gra cieni staje się jedyną, naturalną dekoracją prostej formy.

Projekt w Bobrownikach to manifest racjonalnego budowania. Stanowi architektoniczną odpowiedź na napięcie między ambitnymi marzeniami inwestorów a twardymi realiami budżetowymi. Młodzi właściciele dysponowali ograniczonymi środkami, ale posiadali wizję rozwoju rodziny w czasie.

Układ funkcjonalny zaprojektowano w sposób, który pozwolił na etapowanie inwestycji. Część pomieszczeń – w tym pokoje dziecięce, dodatkowa łazienka oraz gabinet gospodyni – została przewidziana do wykończenia w przyszłości, gdy wzrosną potrzeby i możliwości finansowe rodziny. Nie wpłynęło to jednak na komfort użytkowania domu od pierwszego dnia po przeprowadzce.

Oszczędność widać w doborze technologii. Inwestor, zawodowo związany z przetwórstwem drewna, znaczną część prac wykonał samodzielnie, co pozwoliło na wykorzystanie wysokiej jakości surowca przy zachowaniu niskich kosztów robocizny. Budynek jest parterowy, wzniesiony z pustaków Silka i ocieplony wełną mineralną. Konstrukcję dachu oparto na prefabrykowanych wiązarach drewnianych, a jako pokrycie wybrano klasyczną blachę. Są to rozwiązania ekonomiczne, trwałe i sprawdzone w polskim klimacie.

Dom Nieheblowany łączy w sobie prostotę, świadomość materiałową i szacunek dla przeszłości. To współczesna interpretacja tradycyjnego budownictwa wiejskiego, która udowadnia, że niedoskonałość materiału – jeśli jest świadoma i kontrolowana – może stać się największym walorem estetycznym architektury. Dom ten nie jest statycznym obiektem, lecz żywym organizmem, który rośnie i szlachetnieje wraz ze swoimi mieszkańcami.